January 21, 2012 - AGENDA WIEK HIJMANS

some of the things I have been doing lately:

January

4 - with David Kweksilber Big Band in Bimhuis: New Year's Concert!
18 - Raaven in Dordrecht
22-Solo at Galery Opening and Leine en Roebana Fundraiser
30 - with David Kweksilber Big Band in Bimhuis,

February
12-Raaven in Pulchri, Den Haag
13-FunDing Concert Amsterdam Electric
15-With Gelders Orkest Chambermusic Concert: Martijn Padding, De Vereeniging Nijmegen 2015 uur
17-With Gelders Orkest Chambermusic Concert: Martijn Padding, Arnhem Museum Modernde kunst, 2015 uur
19-Gene Carl Band, Bimhuis, Amsterdam

march
19 Improv session Amsterdam-Noord 8 o'clock in ‘De Oorsprong’ Amsterdam-Noord, Buiksloterdijk with Hans Houtman and Mikael  Szafirofski

24 soloist with Seth Josel in Tristan Murail's Contes Cruels, Orkest van de Koninklijke Munt, Brussels

26 David Kweksilber Big Band in BIMHUIS, Amsterdam

December 2011

10 ASKO/Schönberg Ensemble Dag in de Branding: Dreams of the Blind van Yannis Kyriakides

18 Raaven with special guest Tony Overwater in Amsterdam:

16(België) en 21(Almere):

Met Nieuw West/Marien Jongewaard: Dallas

performers: Truus Bronckhorst, Marien Jongewaard
muziek van Huba de Graaff, solo elektrisch gitaar WH

November

11 Kweksilber Big Band, November Music, Den Bosch
20 Amsterdam Houseconcert Brunt Hijmans
25 Raaven @ TEDX Amsterdam, Stadsschouwburg
28 David Kweksilber Big Band, 2030 BIMHUIS, Amsterdam
October

2 Brunt Hijmans violin/Egtr duo at BethaniënKlooster, Amsterdam aanvang 15.00 uur
3 Brunt Hijmans violin/Egtr duo at Schiermonikoog Klassiek
6 clinics at Amsterdam Conservatory
10 film/recording session Roi Nachson With David Kweksilber and Elsa May Everill
17 Raaven Dag van de Klassieke Muziek http://www.raaven.org/
20 Raaven Radio 4 performance
29 Steve Reich's 2 x 5 with Lunapark in Oosterpoort, GroningenSeptember
1 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice
2 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice
2 21.45 uur EXTRA Mooie Anna in Middelburg ivm hele week uitverkocht
3 huisconcert Amsterdam solo
6 Ensemble MAE in Gaudeamus Week, Utrecht
14 met ASKO/Schönberg Ensemble in Krakau (Polen)
16 met Maurice Horsthuis' Jargon in het BIMHUIS, Amsterdam
21 Chamberconcert Los Angeles
24,25 Solo with  Los Angeles Chamber Symphony  in Ritornello by Derek Bermel http://www.neontommy.com/news/2011/09/concert-review-la-chamber-orchestras-2011-12-season-opener

the LA TIMES WROTE:
Ritornello, written for Wiek Hijmans, is different. The Dutch guitarist is certainly capable of conveying his instrument’s ecstatic wail and earthy distorted grunge. But he also produces an exceedingly beautiful tone on the same model guitar, he mentioned in a preconcert talk, George Harrison played on “Beatles for Sale.”

Bermel, who has been LACO’s most successful composer-in-residence (more evidence of a golden age), has an alluringly easy way with mixing genres. What is surprising here, however, is how readily King Crimson and the French Baroque can appear kissing cousins.

The ritornello, or repeated section, of the concerto is guitar bopping in broken triplets, the meter constantly changing, a homage perhaps to Fred Frith. But it also hints at Bermel’s recent Brazilian infatuation. A largo, with the dotted rhythms of Lully, breaks the sway and sets Hijmans off in the direction of heavy metal and a spellbindingly Clapton-esque improvised cadenza.

Ritornello is the real thing, an authentic electronic guitar concerto true to many musical spirits.

New Classic LA wrote: The Bermel, with Wiek Hijmans on electric guitar, may have been the stylistic high point of the evening. Most electric guitar concertos fail miserably, in that composers use sounds that are so idiomatic of the electric guitar – bent strings, chunky power chords, etc. – that the pieces sound totally forced, almost like a show of “look at me, I know how to rock too!” Such was not the case with Bermel’s Ritornello. If anything, he managed to find the perfect blend between the guitar and the ensemble, with the guitar’s broken triplet pattern being perfectly backed by the perfectly tonal harmonies outlined in the strings.

Hijmans is an excellent improviser – downright inspiring – and Bermel certainly gave him room to play. In what may have been good taste, Hijmans kept his improvisations short and to the point. I would have enjoyed it a bit more if he had extended his solo sections a bit further, but that was in no way detrimental to enjoying the piece.

august

21 Brunt Hijmans UITGAST Festival
27 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice
28 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice
29 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice
31 Mooie Anna in Middelburg, Zeeland Nazomer Festival solo met actrice


July
10 playground/tunnel Pieter van der Doesstraat-Jan van Galenstraat.vanaf 13.00 allerlei activiteiten/muziek, om 15.00 uur Wiek Solo

June11 CATCH egtrs, with Synergy Vocals and BBC Orchestra in Steve Mackey's Dreamhouse, Manchester, Great Brittain
15 12.30 uur solo with NJSO in Ritornello for electric guitar and string orchestra by Derek Bermel at Concertgebouw, Amsterdam, as well as Mein junges Leben hat ein End', by Sweelinck (arr. Bas Wiegers)
17 solo with NJSO
18 solo with NJSO
19 solo with NJSO www.njso.nl


May
4 Maurice Horsthuis Jargon @ Zaal 100, Amsterdam
12 CATCH Electric gtrs with Slagwerk Den Haag Theater Kikker, Utrecht
13 Ensemble MAE, Theater Kikker, Utrecht
21 Solo with Albany Symphony in premiere of Ritornello for electric guitar and string orchestra by Derek Bermel
27 Brunt Hijmans violin/Egtr duo Jerusalem kerk, Amsterdam
30 David Kweksilber Big Band, 2030 BIMHUIS, Amsterdam

APRIL
3 SOLO with guitarensemble Steve Reich Electric Counterpoint, 11.00 hrs        Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam
4 Brunt Hijmans violin/Egtr duo, prive concert Amsterdam
7 Brunt Hijmans violin/Egtr duo at Institut Néerlandais, Paris
17 solo in Orgelpark in Martijn Voorvelt's Solo for Electric Guitarist

MARCH
3 MAE/SLAGWERK DEN HAAG Ostadetheater, Amsterdam
15&16 DALLAS in Theater Kikker, Urechtmet MArien Jongewaard, Truus Bronkhorst, muziek van Huba de Graaf
17 DALLAS Korzo, Den Haag 070 3637540
18 RAVEN in BREDA
19 DALLAS LAK Theater, Leiden
28 David Kweksilber Big Band, 2030 BIMHUIS, Amsterdam
30 ASKO/Schönberg Ensemble, Muziekcentrum, Eindhoven
31 ASKO/Schönberg Ensemble, Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam
FEBRUARY
3 Dallas Schouwburg, Arnhem
4&5 Toneelschuur, Haarlem
8 RAVEN met Raaf Hekkema en Joshua Samson, Oosterpoort, Groningen
Dallas 9 Rotterdams Schouwburg
26 MAE/SLAGWERK DEN HAAG Doelen, Rotterdam

JANUARY
Met Nieuw West/Marien Jongewaard: Dallas
performers: Truus Bronckhorst, Marien Jongewaard
muziek van Huba de Graaff, solo elektrisch gitaar WH
7&8 Corrosia, Almere (try-outs)
11 t/m 15 Frascati ll, Amsterdam  (PREMIERE 13)
28 Grand Theatre, Groningen
31 januari PREMIERE David Kwelsilber Band, 2015 Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam

-12/17 december, Ensemble MAE in Muziekgebouw en Kikker: TSOUPAKI, SCANNER

-Tour Mooie Anna, 4 nov t/m 14 dec, zie press pagina

-28 november Ensemble MAE in Maastricht

-dinsdag 16 november concert with Maurice Horsthuis Elastic Jargon, Strassbourg jazz

PETER MICHAEL BRAUN an early pointillistic work, exploring the new colors of the electric guitar

-‘Triplum Per Chitarra’ (1962,HOLLAND)
LOUIS ANDRIESSEN an early work in three movements from Holland’s most famous living composer, who agrees that the piece is very effective on electric guitar.

-Another Possibility
CHRISTIAN WOLFF (2004), IN MEMORY OF THE LOST SOLO ELECTRIC GUITARPIECE BY MORTON FELDMAN (that was written in 1966) 

-‘Nightaway’ (ÉPISODE SEPTIÈME, 1984, FRANCE)
BETSY JOLAS colorful impressionist composition, developing from one tone center into rather dramatic finale

-Vampyr (1986, FRANCE/USA)
TRISTAN MURAIL the real heavy metal sound mastered in a clear compositional development

-Electric Counterpoint’ (1987)
STEVE REICH

-February 12,13, and 14 in Paris with Maurice Horsthuis' Elastic Jargon String Ensemble
-January 29: solo with Rundfunk Sinfonie Orchester Berlin in Ultraschall Festival, Radialsysteem v. Berlin. Tristan Murail: Contes Cruels, second soloist Seth Josel,

ZATERDAG 16 JANUARI 2030 uur
premiere HISTORISCHE STUKKEN soloprogramma
in TOONZAAL DEN BOSCH (http://www.detoonzaal.nl/)
met werk van o.a. Steve Reich, Louis Andriessen,Tristan Murail, Christian Wolff, Pelle Gudmundsen Holmgreen, Peter Michael Braun en Betsy Jolas.
14 januari 2010 met Maurice Horsthuis' Jargon in De Doelen, Rotterdam


From 30 november through December 10 I did a Russia solotour, with four recitals and a week of jurymembership at the Tabula Rasa guitarfestival in Volgograd.




REISVERSLAG RUSLAND

inleiding
De reden dat ik uitgenodigd was door Sergei Matohkin lag gelegen in het feit dat ik in 2006 twee soloconcerten had gegeven in Volgograd (het voormalig Stalingrad). Deze concerten behoorden zondermeer tot de fijnste solo optredens tot nu toe. Qua publieksaantal (550 en 350) en gezien de reacties: vele cd's verkocht, handtekeningen, rijen voor foto's en zeer goede aandacht en applaus tijdens de concerten. Sergei is artistiek leider van het internationaal gitaarfestival 'Tabula Rasa' en vroeg mij ditmaal om in de jury van de klassieke gitaarcompetitie plaats te nemen en een soloconcert te spelen. Ook organiseerde hij nog drie andere soloconcerten voor mij in de filharmonieën van Astrachan, Elista en Rostov on Don.

Een Russische reis..

De toepolev ronkt gek genoeg vertrouwenwekkend door het luchtruim tussen Moskou en Volgograd op die maandagavond 30 november. Natuurlijk, de wc kun je beter mijden als je je eten binnen wilt houden, maar de stoelen zitten niet al te los en 't toestel hangt rustig in de lucht. Een kwartier voor aankomst echter, zegt de stewardess door de intercom dat de captain net heeft besloten dat we niet landen in Volgograd, maar helemaal terugvliegen naar Moskou. Slecht zicht noopt tot deze beslissing.
Anderhalf uur later staan we in de verstilde vertrekruimte waar we al eerder op die avond gewacht hadden. Het is inmiddels een uur of een 's nachts en we horen niets. Verscheidene passagiers melden dat door ophalers in Volgograd niets begrepen wordt van de opgegeven reden voor deze terugkeer: voor en na onze aankomst tijden landen andere vliegtuigen...Om twee uur komt er dan een bericht: met zijn allen het hotel in en om 0700 uur de volgende ochtend vertrek naar Volgograd. Bij aankomst in het hotel is dat al 0700 uur ophalen van het hotel. Om zes uur zouden we wakker gebeld worden. Om 0625 word ik zelf wakker en bel de desk van het hotel waarom ik niet gebeld ben. 'Ja meneer, u bent met 200 mensen dus dat duurt even'... Al met al komen de laatst gebelde passagiers om 0655 beneden, missen hun 4 sterren ontbijt en de bus vertrekt naar de terminal. Daar staat inderdaad onze vlucht voor 0900 uur gepland op de monitor. Om 0800 uur verdwijnt de vlucht weer van de monitor. Er volgt een lange ochtend van wachten, vragen, klagen en om 1400 uur in de middag gaan we dan het vliegtuig in. Mooiste verklaring van de autoriteiten over de nieuwe vertraging: 'mm, ja  we hebben eerlijk gezegd geen vliegtuig om mee te vliegen..en, eh..de bemanning van gisteravond is er ook niet meer...vreemd'

Volgograd
Om half vijf in de middag van 1 december 2009 word ik opgehaald door Dmitri R. Arutjunov, de rektor van het Volgagrad Institute of Arts, named after P.A. Serebryakov... en chauffeur Andrej. Ik moet me in het hotel snel verkleden. We zijn dan net op tijd bij het openingsconcert waarbij de jury aan het publiek zal worden voorgesteld. Ik kom als laatste binnen en wordt neergezet in het rijtje juryleden. Mijn buurman, Nathan Fischer -type Harvard/Yale graduate student- ontdekt binnen 10 seconden dat ik uit nonchalance mijn joggingsokken onder mijn pak heb aangehouden en laat dit met opzichtige blikken merken. Later blijkt dit natuurlijk een heel aardige jongere vent te zijn, die tegen de stroom in iets van klassieke gitaartraditie in Cairo op probeert te zetten en bovendien gedegen en charmant gitaar speelt. De andere juryleden zijn de eerder genoemde Sergei Matohkin, de russisch/israelische canadees Daniel Bolsjoy -sociaalvaardige en eigenwijze jongen met geweldig rechterhand tremolo en voorzitter Nikolaj Andrevitsj -hoofd van de gitaarafdeling van het Moskous conservatorium en eminence grise van Ruslands gitaarscene. Later zal daar nog bij komen de boze en gevoelige russische israelier Alexei. Vladimir, de winnaar van vorig jaar en een jongen die ik nog ken van 2006, verzorgt het openingsconcert, virtuoos, soms mooi en soms vals-wat is het toch een lastig instrument wat dat betreft!

Die avond aten we voor het eerst in ons vaste restaurant. De volgende ochtend begon het jureren. Drie categorieen, laten we zeggen postgraduate niveau, undergraduate niveau en ensembles. Drie juryleden speelden die avond concert. Je werd er best gek van, al die klassieke gitaren..
Toch was het informatief en leerzaam, vijf keer hetzelfde stuk van Leo Brouwer te moeten beoordelen. En hoe maak je van een heel beroerd tweederangs russisch gitaarstuk nog iets boeiends? Nou, niet dus. Ach, vooral de virtuositeit van sommigen was indrukwekkend. De versterkers die voor mijn concert nodig waren, zijn er niet. Extra stroomblokken zijn er niet. We komen er uit met matige vervang versterkers en geimproviseerd stroomgebruik. Donderdag 3 december speelde ik mijn concert. Helemaal vol was de zaal geen van de avonden. Naar men zei in verband met de varkensgriep. Van kennissen in Volgograd begreep ik dat er echter weinig externe publiciteit was gemaakt van tevoren. Men was enthousiast en blij met de elektrische gitaar in deze context. Na afloop kreeg ik van fans een beeldje van de russische sneeuwman, genaamd Snegi (sneeuwman) Wiek(!). Nouja zeg, ook toevallig. De eerste Vodka (watertje!) geprobeerd-met mate-ik kan er echt niet tegen. De volgende dag finales van de gitaarstrijd. De winnaars van de solocompetities spelen mooi. Met name de oudere jongen doet mijn muziekhart sneller kloppen. Roerend! En wat een virtuoos. Op mijn masterclass die avond speelt een elektrische gitarist een vioolsonate van Bach met pianobegeleiding. We zijn eerst bezig zijn geluid af te stellen en daarna beveel ik ze aan om expres te verlangzamen en te versnellen met als doel dat ze naar elkaar gaan luisteren. Ook met hard en zacht probeer ik dat en dan begint het te werken: de oren gaan open, joepie! Die avond ben ik uitgenodigd door de bankier Alexei, een van de sponsors van het festival. Tot mijn trots schijnt hij zijn bijdrage aan het festival afhankelijk gesteld te hebben van mijn komst..Nouja, ik hoop dat ik m niet teleurgesteld heb, hij vond dat ik nog wat langer had moeten spelen...Bij hem thuis kreeg ik van zijn vrouw borsjt en een karper van drie kilo voorgeschoteld. Ook kopieerde Alexei onuitgegeven cd's met prachtige russische volksmuziek voor me. De volgende dag zou de prijsuitreiking van de competitie plaatsvinden door de burgemeester van Volgograd. Nou was deze burgemeester een jongere studiegenoot van bankier Alexei geweest. Terwijl we die drie kilo karper wegwerkten bespraken we het politieke klimaat in Rusland en het gebrek aan vertrouwen in de democratie. Ik was natuurlijk optimistisch en Alexei maakte de volgende opmerking: "weet je wat jij moet doen? Jij moet morgen aan onze burgemeester maar eens vragen hoe die aan zijn baan komt..." En -wat kun je anders verwachten- was de burgemeester er niet eens bij de volgende dag. had iets belangrijkers te doen en stuurde zijn adjudant die net weggelopen was uit een James Bondfilm, door Bond waarschijnlijk in zijn been geschoten, in ieder geval met het tronie van de communistische slechterik. Ondertussen had ik die zaterdagochtend nog een repetitie bijgewoond van het Volgogradse symfonieorkest, dat met vier verschillende solisten vier gitaarconcerten zu gaan uitvoeren. Boeiend, hoe een soort klunzige rommeligheid afgewisseld werd met warme russische strijkersklanken!

Door de vriendelijke Nikolaj Andrevitsj, de jonge Vladimir (die nog veel partituren van me gekopieerd had en een dvd-tje van mijn concert had gemaakt) en vriend Sergei Matohkin werd ik naar het 'prachtig'-stalinistische station gebracht. De nachttrein naar Astrachan reed eerst langzaam langs Mamaev Heuvel, de plek waar de onwaarschijnlijk gruwelijke Slag om Stalingrad heeft plaatsgevonden. Het gigantische gedenkbeeld -godinvrouw met wapperende sjaal en zwaard- was in het donker nog indruk- en ijzingwekkender dan bij daglicht.
Het was 5 december en wat had ik graag pakjesavond in Nederland meegemaakt. Mijn oudste dochter las door de telefoon mijn gedicht voor. Cadeau van de Sint: een wandkaart van de wereld waarop ik voortaan aan kan wijzen waar ik nu weer ga uithangen met die gitaar..De trein reed rustig voort langs die enorme Wolga.

Astrachan
De volgende ochtend, het wordt al aardig koud, stap ik vermoeid in het taxibusje waarmee mijn gastvrouw mij ophaalt en naar het hotel brengt. Astrachan heeft een aardig Kremlin, een witte burcht met orthodoxe kerken. Om bij het hotel te komen rijden we over zeer kuilige straten met veel zand. Het hotel is goed lelijk maar -naar ik later begreep- voor zo'n plaats niet oncomfortabel. Ik heb een paar uur om bij te komen. Maak een wandeling, maak het staartje van de kerkdienst met tweestemmige zang mee in het Kremlin, koop een kaarsje voor op de hotelkamer. Op zoek naar koffie kom ik in de McDonalds terecht, had ik nog geleerd van Peter van Bergen toen we met LOOS in Vilnius waren, een paar maanden terug. Wow, schone wc's van het merk Grohe! Wat een drukte. Later die dag vertelt de interviewster van Astrachan TV Network me dat de McDonalds net twee dagen open is. Tot aan vrij kort voor het concert is er niemand die engels of een andere taal dan russisch spreekt bij de Filharmonie. Dan komt er een jongeman. Hij is gitarist, heeft gehoord dat ik kom en weet dat er niemand buitenlands spreekt bij de Filharmonie. Hij heeft besloten te vertalen. Spreekt goed engels, wat een zegen! Een statige, vervallen concertzaal, een paar vage versterkers -een basversterker- microfoons zijn er ook. Nouja, we redden het wel weer qua geluid. Het concert gaat goed, op een paar memory slips na. Wat wil je ook, na zo'n nachttrein..

Na het concert is de directeur blij en komen er wat mensen om een handtekening. Gelukkig houdt de jongeman me  nog even gezelschap bij het eten, dat net als de lunch, geserveerd wordt in de kantine van de Filharmonie waar verder niemand is. De gastvrouw, die nog steeds geen woord buitenlands uit haar strot krijgt, zit op een barkruk van een afstand toe te kijken. Ik vraag me af wat voor lekkers zij zometeen ergens gaat eten..De jongeman vertelt dat ie echt bang werd bij het stuk van Jorrit Dijkstra, hij vond het heel spannend, als bij een thriller. Hij dacht overigens dat het allemaal nog meer aan zou slaan bij het Astrachanse publiek als ik ook nog een blues zou spelen. Verder was ie wel zeer onder de indruk, gelukkig!

De volgende ochtend vroeg de kou in, naar de bus die me naar Elista, de hoofdstad van Kalmukkië brengt. We rijden door eindeloze steppen, zien soms een kudde schapen, dan weer een stel wilde paarden. Dit is buiten-buitenland!
Af en toe hebben we korte pauze, er staat dan iemand met wat instant koffie voor een paar centen langs de weg. Er staan drie, vier hutjes, waarvan één de wc is: een gat in de grond. De Toepolev wc's zijn hierbij vergeleken een eldorado van schone geuren. Nouja, het doet er niet toe, het begint een beetje te sneeuwen. Geweldig mooi!

Elista

De wat gezette  jonge dame die me ophaalt bij het busstation brengt me eerst naar een woonhuis in een achterafwijk. Hier wordt mijn baggage afgegeven. Daarna gaan we naar de Filharmonie. Ik maak kennis met de directeur. Die spreekt frans. Gelukkig. Hij praat met zijn vriend, die ook in de administratie van de Filharmonie betrokken schijnt. Maar het lijkt of het hier toch vooral over roken en koffie drinken gaat.
Mijn concert is gecancelled in verband met de Mexicaanse griep!! Het lijkt of ze een beetje met me in hun maag zitten. Maar ik ben toch ook wel weer een curiositeit en ze ontfermen zich over me alsof ik een soort tourist ben. Chess City, de schaakstad waar ooit het WK schaken gehouden werd-Karpov enzo, wordt me getoond. Een beetje plichtmatig, datwel, en alle musea zijn dicht. Nouja, ik laat het maar over me komen. Interessant is de tempel, waar het grootste (gouden) boeddhabeeld van Europa in staat. Kalmukkië is een land van Mongolen. Vierhonderd jaar geleden kregen ze een eigen republiek, heel veel westelijker dan waar ze vandaan komen, van de tsaar. Dit voor bewezen diensten in de verschillende oorlogen. Van Djengis Khan tot Stalingrad hebben de Mongolen voor de Russen gevochten. Ze zijn tibettaans boeddhist, volgelingen van de Dalai Lama. Zijne Heiligheid is sinds de Wende al meerdere keren in Elista geweest. Hij heeft de grond waarop de tempel staat ingewijd. Ik op mijn beurt word door mijn gastvrouw ingewijd in het bidden in de tempel en offers brengen. Het gebouw bekijken, met bibliotheek hoort er ook bij. Ik krijg een boek met plaatjes en teksten over het boeddhisme in Elista cadeau. Erg aardig allemaal. Het wordt inmiddels goed koud. Ik koop een mutsje en wandel door de besneeuwde straten langs een marktje. De volgende ochtend blijken ze toch wel geïnteresseerd in een 'masterclass'. Maar voordat we naar het conservatorium gaan, woon ik eerst een repetitie van het orkest bij. Nouja, orkest, een strijkkwintet met een popbandje. De gitarist heeft precies de versterker die ik op mijn technische rider heb staan en die ik bij geen enkel concert zou krijgen. Ik mag in de pauze jammen en dat gaat lekker en ze zijn vet onder de indruk, haha! Daarna naar het conservatorium. Plotseling een stampvol klaslokaal, een versterker en of ik maar even wil spelen. Ik pers er Ravel uit en imroviseer wat gekras. Dat hebben ze nog nooit gehoord, gekras als muziek..Ik begin wat les te geven aan een klassiek gitarist die Bach speelt. Ik verleid hem to improvisatie vanuit imitatie. Het is een groot succes. De directeur van de Filharmonie vertaalt alles uit het frans in het russisch. Thee, cognac en zoetigheid bij de directrice van het conservatorium op de kamer. Ik krijg van haar twee houten poppen in Kalmukkische klederdracht cadeau. Dan kan ik wat rusten, wachten en wachten. De directeur neemt me uit eten en dan de nachtbus in naar Rostov.

Rostov on Don

Die nachtbus  was geen goed idee. Was ook niet gepland. Het zou een dagbus en hotel zijn. Er werd hier bezuinigd. Maar ik wil niet lullig doen. En dus zeg ik er niks van.    De bus is eng, een 80 kilometerweg met sneeuw in de nacht. Heeft de chauffeur gedronken?Schiet door mij n hoofd. Ik trek mijn nieuwe muts over mijn ogen. We stoppen steeds, wat een lange reis. Acht uur. Om zes uur 'smorgens komen we aan bij het station van Rostov. Het is min vijf graden. En mijn gastvrouw is er niet. Ik sta te bibberen van de slaap en de kou. De eerste man die ik aanspreek om Tamara te bellen, doet dat gelijk. Na tien minuten is ze er, met vriendin. Een afgetakelde chique dame, met een wat gewonere vriendin. Ze spreken geen woord buitenlands. Net als in Astrchan, vervoeren ze me in een wit taxibusje, dat ijskoud is. Ze rijden maar rond, lijken de weg niet te weten. Na een tijdje komen we in een Stalinistische achterbuurt. Ze vragen ergens. Ik vertrouw het niet. Word ik hier zomaar ergens gedumpt? Dan zijn we er. Het ziet er heel beroerd uit. Ik voel dat de maat vol is. Ik zeg dat we mijn bagage in het busje laten en dat ik eerst wil kijken. Een prototype soviet-kenau heeft de sleutel van de kamer. Je moet eerst door een soort dranghek-detectiepoortje om in de gang van de studenten kamers te komen. Ik kijk er binnen. Geen eigen sanitair, geen zeep, geen handdoek, nauwelijks licht. NJET. Ik ken een woord russisch. Ze begrijpt het, is zeker niet achterlijk. We rijden verder, richting centrum. De Filharmonie. Mijn gezicht staat levensgroot op de posters voor mijn concert buitenop de muur. Ze sleept me erheem om dat aan me te laten zien. Blijkbaar denkt ze dat als mijn ego gestreeld wordt, ik wat inschikkelijker zal zijn. Ik ril alleen maar. Na wat wachten komt de directeur eraan, Tamara heeft een stapel b

January 10, 2011 - CV WIEK HIJMANS (KORT)

Wiek Hijmans (1967) geldt als een pionier op het gebied van de elektrische gitaar en de klassieke muziek. Daarnaast heeft hij een lange geschiedenis als improvisator. Hij werd in 2003 door het Holland Festival solo in de Grote Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw gepresenteerd als dé nieuwe muziekspecialist op de elektrische gitaar en ontving in New York de Andres Segovia Award for outstanding guitarplaying. Hij is als solist te horen bij symfonieorkesten in Europa en daarbuiten (o.a. Deutsches Rundfunk Orchester, Orchestre de Lorraine, Radio Kamerfilharmonie, Noord Nederlands Orkest, Boston Modern Orchestra Project). Hijmans speelde soloconcerten op gitaar- en nieuwe muziekfestivals in Rusland, de V.S., Canada, Spanje, Duitsland, Polen, Denemarken, Nederland en Zwitserland en concerteerde als solist verder in Indonesië en China. Binnen zijn duo met violist Peter Brunt en het trio Raaven van saxofonist Raaf Hekkema exploreert Hijmans de mogelijkheden van de elektrische gitaar  binnen 'oude' klassieke muziek en breekt een lans voor zijn instrument op de kamermuziekpodia. Met het Ensemble MAE, maar ook als freelancer bij het Nieuw Ensemble en ASKO/Schönberg, Musikfabrik en andere ensembles richt hij zich op de hedendaagse muziek. Met Elastic Jargon van Maurice Horsthuis is hij ook op Franse Jazzfestivals te horen.

Als componist heeft Hijmans voor een reeks van theatervoorstellingen (solo-) muziek geschreven. Maar al vanaf zijn 11e heeft hij gecomponeerd. Eerst voor zijn eigen bandjes en jazz ensembles, maar ook al meteen op zijn 14e een stuk voor gitaar en cello. Op zijn 18e richtte hij Kenvermogen op, een negenkoppig ensemble, dat zijn 45 minuten durende minimal compositie 'Voor Kenvermogens' uitvoerde. Hij werd gevraagd om voor Orkest De Volharding te schrijven, het Ricciotti Ensemble en vele gelegenheid ensembles. Voor Kenvermogen schreef hij in totaal 3 grote stukken. In de kamermuziek schreef hij onder andere voor Gerard Bouwhuis en Heleen Hulst hun ensemble De Wolkenatlas.Het meren deel van Hijmans laatste composities is voor theater: De Odyssee van Homerus in twee delen (1x gitaarsolo, 1 x trombone en altviool) bij theatergroep Bonheur (±60x gespeeld), Het Huis van de Moskee (Kader Abdollah) met René Groothof (±70 x gespeeld) , Mooie Anna van Theaterproductiehuis Zeelandia (±20 x gespeeld) zijn de meest recente voorbeelden. In al deze werken vormt compositie de hoofdmoot, maar is improvisatie een structureel onderdeel. Zijn muzikale bijdragen worden keer op keer enthousiast ontvangen door publiek en pers.

Ook als uitvoerder is hij binnen het theater actief. Hij schreef een instrumentatieboek over de elektrische gitaar en organiseerde twee internationale festivals over zijn instrument.  De in 2011 uitgebrachte CD van Steven Mackey's Dreamhouse waar Hijmans' elektrisch gitaarkwartet CATCH op te horen is, werd genomineerd voor een Grammy.

November 1, 2010 - BRUNT HIJMANS

March 15, 2010 - contact

December 14, 2009 - Press on Wiek Hijmans:

De grote liefde van Anna vertelt alles méé

door Willem Nijssen. PZC, 5 november 2010

Ilse Uitterlinden en Wiek Hijmans in Mooie Anna, dat gisteravond in Goes in première ging. foto Lex de Meester

Mooie Anna heeft een verhaal te vertellen. Een levensverhaal.

BROWSE THE REVIEW ARCHIVES: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W Y Z

Wiek Hijmans Classic Electric (X-OR) by Mike Heffley 18 April 2005 Solo guitar music is primevally prototypical. Wind-blown brass and reeds are pretty much what they’ve always been, putting aside their obvious technical improvements and genealogy of players—but the stretched string is at the heart of war (the bow), mathematics, science, and music (the Pythagorean monochord, the first solo polyphonic lyre, the keyboard as composer’s tool). Solo music itself is foundational to all made by two or more. Amplified in the 1930s, the guitar broke the conceptual and sonic ground of the electronic music to follow. It covers the aesthetic spectrum from the most amateur populist/improvisational to (as lute and classical acoustic) most composed and refined. Wiek Hijmans brings new meaning to all these truisms, both with the material he chose and with the way he chose to present it here. Scratch the seamless surface of each track, and you get a layer or two to match those of the instrument’s own deep history. Five contemporary composers each wrote a piece for Hijman’s airy-resonant, big-bodied Gretsch. To their offerings Hijman added two more from history—Thelonious Monk’s “’Round Midnight” and Dutch Baroque composer Jan Pieterszoon Sweelinck’s “Volte”—and one of his own. The effect of this collection’s concept is the impression that the solo electric guitar is reciting its own personal pearls of classical canon wisdom, right up there with the solo acoustic, piano, cello, or violin. Theo Loevendie’s “Scan” opens the disk in the rather conventional academic vocabulary of yesteryear’s avant-garde art music, with its hints of jazz chords and spare lines and counterpoint. As it unfolds, however, its rhythm’s accents, its use of the delay, its rougher-to-loopier excursions into block-chord motion, bass against high strings, and its rubato time all slice into a wider and deeper musical world (of the guitar’s Turkish cousin, the oud, and of the new-and-improvised music scene’s beginnings) Loevendie has inhabited long and well. Likewise, Maarten van Regteren Altena’s “Album III” welds the carefully constructed world of serial music with the amateur thrash and warp of I-IV-V chords coming from the garage. Another one of those Dutch composer/string-players with more axe to grind than meets the eye. “Laser-like” and “structure, vitality, and mystery, the three pre-eminent qualities that make good music”; so Altena describes his own intentions, in Anthony Fiumara’s lucid, informative liner notes (to which Hijman adds a few choice paragraphs about the project). Altena’s is the first piece, some 30 minutes into the CD, that sounds rough and dirty, like a rock guitar. Preceding it are 15 minutes of Steve Reich and nine of Christian Wolff, both glassy smooth and sweet in their different ways. Reich’s New Agey minimalism finds a happy match in the electric guitar’s sound and the times tables of overdub, here as in other pieces. Its surface hangs in the air and ear like a pool in need of no reflection... but reflection pays off, nonetheless. “Electric Counterpoint” plays the guitar against itself over eleven studio tracks, effecting, again, a canon (in the word’s other sense). Underlying the thoroughly modern composerly thought (some of which echoes Wayne Shorter’s tune “Armageddon” here) is something archaic. One aspect of Reich’s famously multifaceted musical passion is for African traditions, mostly drum ensembles. His most developed musical thought recalls the vocal music of some of the peoples thought to have the oldest continuous cultures, such as the San and Pygmy. It is a breathtakingly beautiful kind of group hocketing built out of equal parts individual and collective genius and sensibility. Reich mirrors its way of unscripted turning on a sonic dime—something akin to the way birds turn as a flock in flight—with the various organic devices he sets up to make the music move and change from one shimmering stasis to another. Wolff’s ethereality suggests his own different brand of minimalism, an early-1950s prototype, an aesthetic most classically electrified by the music of Morton Feldman (who also wrote “the first composition for electric guitar”, says Fiumara): electrified acoustically, by making sounds with as little attack as possible, to float in and out of existence like photons do. Wolff’s music, though, has another, less serene side, which goes back to ancient Greece (his extra-musical passion) in the same way Reich goes back to ancient Africa. His aesthetic is as thisworldly as Feldman’s was otherworldly, and born in the polis and populus as much as the ivory tower and maverick mind. The high point of the CD for me is Paul Termos’ “E Dominio”. Anyone who’s ever seriously played around with the guitar will immediately sense how thoroughly and naturally this piece exploits its physical and technical potentials. As Kevin Whitehead (in New Dutch Swing) has taught us, new-and-improvised music from Holland has a ruggedly Western-Zen-like side to it—an embrace of the spare, if not the delicate, a stripping down of pomp and Romantic rapture to the ludic and hands-on crafty. Termos fits that m.o. and works it for all it’s worth, by taking the time required to coax rich music out of the instrument’s barest bones. As the title suggests, the top and bottom E strings voice the piece’s central tone; the four open strings and two open octaves between them provide the rest of the pentatonic scale motivating it. Sounding them from high to low and vice versa, they function like a raga with no tala; the time is as open as the strings, one moment falling off the other. Other such electric guitar-specific musical elements are the building blocks of the piece: the sound of sliding the fingers up a string to its open neighbor’s fretted equivalent, the way the left hand can sound a run of notes on frets with only one or even no plucking right, the unfretted touch of overtone spots on the strings, the tinks behind the bridge. Termos and Hijmans conspire to show the guitar’s own mind, and how serious noodling and the arts of composition and performance can be one. The denouement is in the last three short tracks, the Monk/Sweelinck/Hijmans sequence. After immersing us in his instrument and the communions of other musical minds with it, the player turns here to speak with his own voice most completely at the fore, first as the jazz improviser, then as the Dutchman rooted deep in his country’s rich musical legacy, on which he surely cut his first musical teeth as a young music student, then as the composer himself. From Monk’s Harlem to Sweelinck’s Haarlem, we end on Hijman’s “From Here to There and No Return”: transatlantic, transtemporal, transpersonal, and the most adventurously conceived, free, and realized. When it ends, more than enough has been said.

Trouw over het werk E Dominio, van Paul Termos:

"...maar 'E Dominio' uit hetzelfde jaar laat een vriendelijker, fantasierijker geluid horen. Wiek Hijmans speelt deze prachtige solo voor elektrische gitaar met inleving en gevoel voor nuance."

Hier een recensie van het concert van Jargon, 16 november 2010 in Straatsburg:
Maurice Hosthuis` Elastic Jargon
Mit Maurice Horsthuis und seinem Elastic Jargon setzte Jazzdor am 16.11. im Pôle-Sud in Straßburg dem Publikum ein weiteres Hörerlebnis der Spitzenklasse vor. Was schon während des Auftrittes auf die Bühne klar wurde: Ein herkömmliches Jazzerlebnis wird von Elastic Jargon nicht geliefert. So ist schon die Truppe an sich nicht jazztypisch aufgestellt. 2 Bratschen, 3 Geigen, 1 Cello, 1 Kontrabass und eine E-Gitarre – man könnte es eher als erneuertes Streicherseptett mit Gitarrenergänzung bezeichnen – das sind die Ingredienzien, die Hosthuis, zugleich Leader, Komponist und selbst an der Bratsche, benötigt, um Glück zu verbreiten. Gleich im ersten Stück zeigte sich seine Spezialität: 3 gänzlich unterschiedliche musikalische Stücke sampelt er zu einem neuen Ganzen. Ein kleiner volkstümlicher Tanz, ein Stückchen Jazz und Tango und dazwischen kratzige Harmonieauflösungen fügen sich aufgrund des wunderbaren Arrangements zu einem neuartigen, bewundernswerten Gebilde. Schier genial, wie es dem Komponisten gelingt, mit viel Augenzwinkern die Tradition des klassischen Streichquartettes in diese neue Zusammensetzung ganz natürlich einfließen zu lassen, um daraus jedoch etwas anderes, Neues zu kreieren. Ohrenschmeichelnde Melodien, wie man sie aus der Musik der Klassik her kennt, egal von welchem der Musikerinnen und Musikern als Thema in den Raum gestellt, fließen durch den Gehörgang in die Seele, lösen sich auf, verschmelzen mit rhythmisch prägnanten Partien, um schließlich als jazzige Neugeburten abermals von den Ohren wieder aufgenommen zu werden. Zarte Pizzicatoeinleitungen lösen sich in experimentale Klänge auf, alles scheint vertraut und zugleich fremd. Und gerade diese Ambiguität macht den großen Reiz dieser Musik aus, ja man könnte sagen, macht süchtig. Schluchzende Geigen, ein singendes Cello, Bratschisten, die ihre Instrumente in bester Belcantomanier einsetzen und eine swingende E-Gitarre – all das kippt und generiert zu einem völlig konträren Klangbild im welchem die Instrumente so verwendet werden, als käme niemals ein einziger harmonischer Ton aus ihnen und dennoch bleibt die Disharmonie spannend. So unterschiedlich die Stücke auch sind, in jedem einzelnen ist Elastic Jargon, in New York beheimatet, ad hoc wiedererkennbar. Die sinnliche Kreativität, die hier zum Ausdruck kommt ist schier überwältigend. Der Applaus gebührt aber auch: Jasper le Clercq, Jeffrey Buinsma, Vera van der Bie, Roderick Krauss, Nina Hitz, Brice Soniano und Wiek Hijmans.

November 2009 quote (Ken Vos, Leidsch Dagblad)

"..Hijmans en Olthuis bewijzen hun compositorisch kunnen met respectievelijk een licht melancholisch ‘Eergisteren’ en het speelse huppelende ‘De Heks’. Het is een boeiende opeenstapeling van klankkleuren en grillige verschuivingen tussen musici die risico’s niet mijden...."

(headline) “Wiek Hijmans great guitarist” (Parool newspaper)

“……he improvised with dissonant chords and enraged melodies. Influences from jazz, fusion, and spanish guitarmusic came together in long, exciting improv´s at Jimi Hendrix volume. Hijmans is a great guitarist; I had suspected that already for a few years, but now I am sure of it.”

(Ernst Vermeulen, NRC-Handelsblad, 23/9/’03)
In E Dominio voor elektrische gitaar wordt resonantie opgeroepen, niet meer. Maar je blijft luisteren, zeker in de schitterende uitvoering door Wiek Hijmans.

Gipsy on clogs
Wiek Hijmans
Electric Solo!
Compositions of Van der Aa, Murial, Andriessen,
Hijmans, Gudmundsen-Holmgreen

(X-OR cd12) In classical music, also known as serious music, the electric guitar has been a teddy boy (nozem) among instruments for a long time, and therefore a problem . There have been composers who employed it in their music (from Stockhausen in Caré to Schat in To you), just like the existence of rock bands that used an electronically amplified violin, but eventually it always came to the same thing: it sounded awful. At the best, the electric guitar was treated as a loud classical guitar, and despite all good intentions, it still sounded rubbish. The explanation was simple: most composers of serious music were (and are?) not at home with natural domain of the electric guitar, rock music, through which the possibilities of the (jammerplank, whiningboard ???) remain hidden to them. In recent years things change for the better. Composers, who haven’t been able to escape pop music in their youth and have taken advantage of it, are ever-increasing. In the United States composer/guitarist Steven Mackey has created furore with pieces for guitar and orchestra, that have been performed by high-class ensembles like San Francisco Symphony.
In the Netherlands we got Wiek Hijmans, a native of Amsterdam. He also maintains to commit himself with unstoppable enthusiasm to the emancipation of his instrument. Wiek Hijmans, well-known as guitarist of the Maarten Alten Ensemble, but also active as a solo musician, has recorded a cd, Electric Solo!, which all composers in the world should purchase, lest they get an idea of what is possible on this electric guitar and above all what perfectly unique music it can deliver. Hijmans plays pieces of the young Dutch Michel van der Aa (who is also a guitarist), of Louis Andriessen, of Danish Pelle Gudmundsen-Holmgreen, of Tristan Murail and of himself, and the result may in all ways be considered as extraordinary.
Auburn from Michel van der Aa is a piece with many aspects. The sound opportunities of the electric guitar are exploited with a sort of imprudent matter of course. There are stilled ‘arpeggio’s’ and different kinds of plucking, there are sparkling note lines that end with a humming low bass tones, there is whipping jazzy chord play, and always the lightly estranging tape sounds on the background. Hijmans plays the piece masterly and virtuously, like a moustached gipsy on clogs: with exaltation, but at the same time crystal-clear.
Vampyr! of the French spectral Tristan Murail is the most surprising piece on the cd, because the composer requires from the guitarist a heavy overdriven (overstuurd?) rock sound, ‘with matching energy and decibels’. This did not fell on deaf ears with Wiek Hijmans. Effortlessly he transforms his Gretsch 1967 model Chet Atkins Tennesean into a ruthless yawing-, squealing- and screaming board. Heavy metal lovers will also feast upon it, because the intelligently applied rock sound of Hijmans convinces perfectly here. This is way beyond merely a loud classic guitar. This is an axe with brains.
The finest (and with mor e than 14 minutes also the longest) piece is Solo for el-guitar of Gudmundsen-Holmgreen, which is from a period – 1971/1972 – wherein composers had no idea how to write for electric guitar. In Solo for el-guitar he builds to a soft and poetic, rhythmic finely darned disquisition, wherein particularly the down-tuned E-string delivers evocative moments. And how Hijmans Gretsch sounding here, just as in Andriessens Triplum per chitarra, and in his own graceful capricious improvisation Upward, is again exceedingly beautiful.Erik Voermans

De Volkskrant – Thursday 26th September 2002 Flangers and FeedbackWiek Hijmans: Electric Solo! Works from Van der Aa, Andriessen, Murial, Gudmundsen-Holmgreen and Hijmans.
X-OR.In the area of electro-instrumental music there’s ongoing search for new ways of making electronically generated sound practically manageable and visually attractive. It’s curious all these pioneers seem to be unaware that the most interactive and manoeuvrable instrument has already matured in the sixties – the electric guitar.The cd of Wiek Hijmans, which just came out on the X-OR label, proves that this instrument – handled by a virtuoso – in respect of versatility could at most be excelled by the piano. Hijmans repertory extends from compositions originally written for acoustic guitar to the wild world of improvisation, were flangers, feedback and other electronic effects are freely deployable. The cd opens with Auburn of Michel van der Aa, in which the guitarist has to fit in the staves carefully between sounds of the soundtrack created by the composer. Compared to the acoustical version by Donemus that was released last year Hijmans version sounds a lot more robust, however with the preservation of the subtle formation of tones. The same goes for Louis Andriessens Triplum, a piece that was originally composed for acoustic guitar in 1962. This is confronted with a frantic piece of the French composer Tristan Murail, Vampyr!, which has more to do with the sparkle firing idiom of Jimmy Hendrix than with civilised, neatly polished playing of the academy of music. Nevertheless, as always Hijmans doesn’t relax the control for a moment here.

Hier de tekst bij de nacht muziek die ik voor de Concertzender samenstelde:

Wiek Hijmans. In het kader van het thema Guitarista maakte hedendaags gitarist Wiek Hijmans in 2004 een nacht vol muziek die hem inspireerde. Vannacht een herhaling.

Wiek Hijmans over deze nacht:
De nacht vertelt waar het mee begon,gek als ik was van de Beatles. Via Focus en Jan Akkerman kwam ik bij jazz en impro en dat was de link met hedendaags klassiek, maar die bestond ook al door mijn klassieke achtergrond qua familie. Erg veel gitaar is het niet geworden, deze radionacht. Ik luister iets meer naar andere muziek. Dat krijg je als je jezelf al de hele dag gitaar hoort spelen. En bovendien is veel van de beste muziek niet voor gitaar geschreven, helaas. Maar dat komt nog wel. Variatie is wel een sleutelwoord. Ik hou ervan als ik op verschillende manieren door muziek wordt aangesproken. Een simpele sfeer, die direct een gevoel oproept. Of een bouwwerk, waar vele lagen in te ontdekken zijn. Het één kan voor mij niet zonder het ander. Er zit niks gewild ingewikkelds in en ook niks al te plats. Wel subtiele dingen en ook lekkere harmonieën. Muziek is oneindig geweldig, hoor maar!

playlist
1. Lennon & McCartney. Twist and shout. De Beatles at the hollywood bowl
2. Lennon & McCartney. She's a woman. De Beatles at the hollywood bowl
3. Jan Akkerman. Crackers. Jan Akkerman & band Live Montreux Jazz festival 1978
4. Jan Akkerman. Skydancer. Jan Akkerman & band Live Montreux Jazz festival 1978
5. Misha Mengelberg. Mix azure. Misha Mengelberg, piano
6. Johann Sebastian Bach. Prelude uit Luitsuite BWV 995. Hopkinson Smith, luit
7. Fernando Sor. Thème varié op.9. Andrès Segovia, gitaar
8. Georg Friedrich Händel. Lascia la Spina (II triomfo del tempo e del Disinganno. Cecilia Bartoli, sopraan & Jean-Yves Thibaudet, piano
9. Lennon & McCartney. Yesterday. The Beatles
10. Antonio Vivaldi. Agitata da due venti (Griselda). Cecilia Bartoli, sopraan & Jean-Yves Thibaudet, piano
11. Diverse componisten.New Dance (18 nieuwe composities) David Starobin, gitaar
12. Olivier Messiaen. Turangalîla Symphonie. Koninklijk Concertgebouworkest olv Riccardo Chailly
13. Lennon & McCartney. Come together. The Beatles
14. Wes Montgomery. Four on six. Wes Montgomery & the Wynton Kelly Trio
15. Alice Cooper, Bernie Taupin, David Foster, Steve Lukather. Serious. Alice Cooper
16. Alice Cooper, Bernie Taupin, David Foster. How you gonna see me now. Alice Cooper
17. Wayne Shorter. Elegant people. Weather report
18. John Lennon. Cold turkey. The Plastic Ono Band. Live peace in Toronto 1969
19. Claude Vivier. Pulau Dewata. Fred Frith Guitar Quartet & Ayaya Moses
20. Steve Reich. Electric Counterpoint. Wiek Hijmans, gitaar
21. Wiek Hijmans. From here to there and no return. Wiek Hijmans, gitaar
22. Anton Webern. 6 Bagatellen. Arditti Quartet
23. Antonio Vivaldi. Sonata for treble recorder and basso cont. op 13 in g. Frans Brüggen, blokfluit & Anner Bijlsma, cello & Gustav Leonardt, klavecimbel
24. Lois Vierk. Redshift. Bang on a can
25. Sergei Prokofiev. The Montagues and Capulets (uit Suite Romeo & Juliet). New York Philharmonic olv Dimitri Mitropoulos
26. Chaka Kahn & Bruce Hornsby. Love me still. Chaka Kahn
27. Bill Frisell. Follow your heart. Bill Frisell, gitaar
28. Scott Johnson. John Somebody. Scott Johnson Ensemble
29. Elliott Carter. Changes. David Starobin, gitaar
30. Milton Babbitt. Composition for Guitar. David Starobin, gitaar
31. Toru Takemitsu. Towards the sea. David Starobin, gitaar & Susan Palma, altfluit
32. John Anthony Lennon. Another fandango. David Starobin, gitaar
33. Barbara Kolb. Three lullabies. David Starobin, gitaar & Richard Frisch, bariton
34. A. Reynold. Ready for the times to get better. Chet Atkins, gitaar
35. Edward & Alex van Halen, Michael Anthony, David Lee Roth. Spanish fly. Van Halen
36. Steve Vai. Call it sleep. Steve Vai, gitaar
37. Edward & Alex van Halen, Michael Anthony,David Lee Roth. Mean Street. Van Halen
38. Franz Liszt. Sonate in b. François-René Duchable, piano
39. Francisco Tâ¡rrega. Étude in A. Andrès Segovia, gitaar
40. Christian Wolff. Another possibility. Wiek Hijmans, gitaar.

Samenstelling: Wiek Hijmans

October 10, 2009 - huisconcert/soloconcert gitaar wiek hijmans

VOOR EEN HUISCONCERT: VOELT U ZICH VRIJ PERSOONLIJK CONTACT MET MIJ OP TE NEMEN!

vrgr, Wiek Hijmans

the 'historische stukken' program consists of early pieces for electric guitar solo and some of the most performed solo pieces from the last four decades

-‘Monophonie’(1961-67, GERMANY)
PETER MICHAEL BRAUN an early pointillistic work, exploring the new colors of the electric guitar

-‘Triplum Per Chitarra’ (1962,HOLLAND)
LOUIS ANDRIESSEN an early work in three movements from Holland’s most famous living composer, who agrees that the piece is very effective on electric guitar.

-Another Possibility
CHRISTIAN WOLFF (2004), IN MEMORY OF THE LOST SOLO ELECTRIC GUITARPIECE BY MORTON FELDMAN (that was written in 1966) 

-‘Nightaway’ (ÉPISODE SEPTIÈME, 1984, FRANCE)
BETSY JOLAS colorful impressionist composition, developing from one tone center into rather dramatic finale

-Vampyr (1986, FRANCE/USA)
TRISTAN MURAIL the real heavy metal sound mastered in a clear compositional development

-Electric Counterpoint’ (1987)
STEVE REICH

Solo repertoire list

Another Possibility
CHRISTIAN WOLFF (2004), IN MEMORY OF THE LOST SOLO ELECTYRIC GUITARPIECE BY MORTON FELDMAN(WRITTEN FOR WH)

E Dominio’ (2002 HOLLAND)- PAUL TERMOS

‘Round ´bout Midnight’
THELONIOUS MONK/’Three Voltes’ - “PIETREZOON” (probably Jan Pieterszoon Sweelinck-1562-1621)

‘Tree Ferns’ (2003)
Allison Cameron (Canada)

‘Album 3' (2002)
Maarten Altena

‘Electric Counterpoint’ (1987)
Steve Reich

‘Triplum Per Chitarra’ (1962,HOLLAND)
LOUIS ANDRIESSEN an early work in three movements from Holland’s most famous living composer, who agrees that the piece is very effective on electric guitar.

Solo for el guitar (1971, DENMARK)
PELLE GUDMUNDSEN HOLMGREEN the first specifically for electric guitar written internationally appreciated piece. a celebration of simplicity with very original ideas about the character of the instrument.

‘Quimbanda’ (1999, USA)
ARTHUR KAMPELA a crazy, highly developed and incredibly virtuosic 20 minute masterpiece, dedicated to Wiek Hijmans

‘Nightaway’ (ÉPISODE SEPTIÈME, 1984, FRANCE)
BETSY JOLAS colorful impressionist composition, developing from one tone center into rather dramatic finale

Vampyr (1986, FRANCE/USA)
TRISTAN MURAIL the real heavy metal sound mastered in a clear compositional development

‘Monophonie’(1961-67, GERMANY)
PETER MICHAEL BRAUN an early pointillistic work, exploring the new colors of the electric guitar

‘Nastay’(1997, HOLLAND)
JAN BAS BOLLEN through composed funky chords performed while wearing wooden shoes

‘For Wiek (in memoriam Ewen Simpson)’ (1994, HOLLAND)
ALISON ISADORA introvert beauty, using e-bow

‘Rock ‘n roll Star’ (1984, USA)
DAVID CLEARY

‘Language’(1997, HOLLAND)
MAARTEN ALTENA very idiosyncratic composition, a true language in its own

‘Auburn’ (1994, HOLLAND)- MICHEL VAN DER AA
International Gaudeamus Competition award winning young composer writes astonishingly effective virtuosic piece for guitar and tape

‘Mein junges leben hat ein End’’ (ARR.HIJMANS)
JAN PIETERSZ. SWEELINCK 16th century music sounds great on electric (barely amplified) guitar, acccording to press and audience

Scan(2003)
Theo Loevendie

and here a long list of solo pieces I have and may perform when desired:

Tsoupaki, Calleope -             Gothic  -met loopstation
Murail, Tristan       -           Vampyr  - vibr. Arm needed
Wolff, Christian   -           Another Possibility
Kampela, Arthur      -   Quimbanda  - multi fx
Gudmundsen-Holmgreen -  Solo for El-Guitar  -octave scordatura low e string
Oomen, Paul  -            Fingermusic (long version 35 min. 2 short pieces of 5 minutes)
Isadora, Alison -  For Wiek (In Memoriam, Ewen Simpson)
Boogman, Willem – Genieting iv
Lyon, Eric   - Greaseball  (with tape)
Swoger-Ruston, Paul – This Mnemonic Machine
Cleary, David – Rock ’n Roll Star
Fiday, Michael – Slapback  (delay)
Johnson, Scott  - Gone (for acoustic or electric)
Johnson, Scott  -  Ghost Blues
Johnson, Scott  -  Epiphany Machine (with Eventide Harmonizer)
Termos, Paul – E Dominio
Fiumara, Anthony – Grid #1 – Bells  (loopstation)
Fiumara, Anthony - FW 23.05-07 (Joyce’s 2nd thunderclap)
Schumann, Florian  - Distorture
Hasebos, Hans   - Krijt
Yatzkan, Rachel  -  Not bad, Just created like that
Jolas, Betsy   -    Night Away
Fourchotte, Alain  -  Iter V
Cameron, Allison  -  Tree Ferns (with mini acoustic gtr, glued mic’s, tiny amps etc)
Loevendie, Theo  -  Scan
 Reich, Steve – Electric Counterpoint
Vrolijk, Renske – Hard Love
Vleggaar, Giel – Aiming for  ecstacy
Emmer, Huib  - Plectrum (for el & ac guitar)
Didkovsky, Nick – I kick my hand
Didkovsky, Nick - Two Heads, Sitting Together, Snaping the Dreams of your Sap
Kiefer, John – Two Preludes for electric guitar
Helvert, Ruud van – No title
McLeer, Christian H. – 1197, 1197#2
Howell, Mark – Cement
Braun, Peter Michael  -  Monophonie
Altena, Maarten  -  language
Beljon, Gerard Beljon – Puls (2 electriche gitaren)
Willcock, Ian – The Onset of Turbulence (sampling unit- vibr arm)
Voorvelt, Martijn – Live
Romig, James C. - Exordium

October 12, 2008 - welcome

June 14, 2008 - Compositions

February 14, 2007 - CD's

February 14, 2007 - Composers Guide

September 14, 2006 - Short cv (english)

September 14, 2006 - Curriculum Vitae (english)

Biography

Wiek Hijmans (Netherlands, 1967) has played the electric guitar since the age of eleven. His interest in both contemporary classical as well as in popular music gave him a task for life: integrating the electric guitar in the classical tradition, thus adding a new world of sounds to that tradition. Influences from jazz, rock and an attitude stemming from extensive experience as an improviser make Hijmans both as a performer and as a composer a typical exponent from the current state of music. Wiek Hijmans´ first solo cd drew attention in the Dutch media: a TV appearance with Louis Andriessen, three major newspapers publishing interviews and/or reviews of the cd.

A few comments from a review: “WH virtuosically performs the piece with typical Dutch clarity and with the warmth of a gypsy..this is a cd that every composer in the world should have..his Gretsch sounds so beautiful” but it can also sound like “an axe with brains”. Hijmans has been featured at the Holland Festival´s Night of the electric guitar , June 9 2003, at the Concertgebouw, Amsterdam, as ‘the specialist in contemporary composed music for electric guitar’. Hijmans initiated and co-directs the OUTPUT Festival.This is the first international festival dedicated to the electric guitar in classical music. He is currently writing a composers guide to the instrument.

Musical education: Performing Musician´s Diplome, Sweelinck Conservatory of Amsterdam(1991), Professional Studies Certificate Manhattan School of Music, New York City(1997). Studies with David Starobin.

Awards, commissions: Andrés Segovia Award, New York 1997, Jur Naessens Muziekprijs, Amsterdam 2000, Fulbright Scholarship, various commissions by the Fonds voor de Scheppende Toonkunst (Dutch Fund for Compositions) and private organisations.

Solo recitals: Colorado New Music Festival(Denver), Dartmouth College (Hanover, NH), Guitarévolutions Montreal, Music Gallery Toronto, Warsaw Autumn(Poland), Copenhagen Guitar Festival, Segovia New Music festival, Contrechamps/Archipel 2000 (Geneva), Barcelona New Music Cycle, Xiamen University (China), various New Music Podia in Holland, several venues in NYC.

Appearances as a soloist with ensembles: Nieuw Ensemble, Orkest De Volharding, Noord-Nederlands Orkest, the Ricciotti Ensemble, Zephyr quartet a.o.

Various projects with: Brooklyn Phylharmonic Orchestra, John Zorn, the Giovanni Sollima Band (including members of Phillip Glass´and Steve Reich´s ensembles), David Starobin, Butch Morris, Derek Bermel, Anthony Braxton, Ernst Reijseger, Peter van Bergen, Maarten Altena, Roscoe Mitchell, Sinfoniëtta Amsterdam, the Ebony Band, Nick Didkovsky, Peter Kowald, the Mondrian String Quartet, Royal Concertgebouw Orchestra Big Band a.o.

Masterclasses at: New England Conservatory (Boston), University of Colorado (Boulder, CO), Barcelona University for Electronic Music, Odensee Conservatory(Denmark), Xiamen University (China), Conservatory of Amsterdam (Netherlands), Dartmouth College (Hanover, NH)

Other activities: Co-artistic director of New York-Amsterdam Arts Collective TONK, co-director of X-OR record company.

Solo recordings:
‘Electric Solo!’ (X-OR CD 012) (2002)
‘Classsic Electric’ (X-OR CD 018) (2004)

September 14, 2006 - Picture(s)